Trzynaście regionów, ich mieszkańcy i zasady przetrwania. Wszystko, czego się tu dowiesz, istnieje naprawdę.
Krwiobieg łączy wszystko inne. Nim docierasz do narządów, a z naczyń włosowatych wychodzisz do tkanek i dalej, do wnętrza komórki.
Sieć transportowa i centrum świata. Tętnice z wartkim nurtem, powolne żyły z zastawkami działającymi jak śluzy i ciasne naczynia włosowate, przez które wychodzi się do tkanek. Krwinki czerwone są tu wielkości stadionu i można na nich jeździć, zaczepiając się liną.
Zastawki otwierają się przy każdym uderzeniu, a przejść trzeba w rytm. Włókna elektryczne działają jak szyny. Zadanie regionu to naprawić zaburzony rytm, od którego zależy cała reszta świata.
Jedyne miejsce z powietrzem. Fizyka jest tu inna: wiatr przy wdechu i wydechu, drobiny kurzu wielkości głazów, pyłki roślin wielkości domu. Chodzi się po cienkiej warstewce wody na ściankach pęcherzyków płucnych.
Najgęściej zaludniony region. Biliony bakterii z własnymi frakcjami, z którymi można handlować. Polują tu bakteriofagi, a po każdym posiłku żywiciela przychodzą powodzie.
Surowa geometria plastra miodu, a między komórkami strumienie żółci. Główna kuźnia gry: tu przetwarza się zasoby i wytwarza nowe enzymy. Robi się niebezpieczna, gdy żywiciel weźmie lek albo wypije alkohol.
Filtry, wodne zjeżdżalnie kanalików i solna pustynia. Loch o nazwie „Kamień” zbudowany jest z kryształów szczawianu. Chwila nieuwagi i woda wypłucze cię na zewnątrz.
Zamknięty za barierą aż do późnego etapu gry. Las neuronów, najszybsze podróżowanie w grze i wspomnienia bliźniąt jako fabularne znaleziska. Nocą rozgrywają się tu sny.
Jedyne okno na zewnątrz. Na siatkówce widać odwrócony obraz tego, na co patrzy żywiciel. To właśnie tutaj po raz pierwszy widzisz własne ciało leżące w kapsule.
Dźwięk widać tu jako falę i słychać głosy z zewnątrz. Kamyczki równowagi zmieniają kierunek grawitacji, gdy żywiciel pochyla głowę.
Tu rodzą się komórki krwi i odporności. Cichy region, w którym widać, skąd bierze się armia organizmu.
Miasta układu odpornościowego. Przynosi się tu próbkę wroga, żeby zamówić przeciwciała przeciwko niemu, i tu też zdobywa się zaufanie organizmu.
Granica świata. Wydarzenie „Wyłom”: skaleczenie, światło dnia, inwazja bakterii i wielka bitwa, podczas gdy ranę zasklepia sieć fibryny.
Dostać się tu można tylko w rozmiarze nano. Autostrady z mikrotubul, po których białka-tragarze dźwigają ładunki. Mitochondria działają jak elektrownie, a jądro przechowuje archiwum DNA. Komórka zakażona wirusem staje się lochem z licznikiem czasu: powstrzymaj składanie wirusów, zanim komórka pęknie, albo wezwij zabójczy limfocyt T i poświęć ją.
Bakteria jest tu wielkości autobusu, wirus sięga ci do pasa, a makrofag zasłania pół nieba.
Pierwsze spotkanie z układem odpornościowym. Makrofag zjada bakterie i nie odróżnia cię od nich. Dopóki jesteś na liście poszukiwanych, polują na ciebie także neutrofile, komórki NK i zabójcze limfocyty T.
Jest wobec ciebie obojętny i poluje tylko na bakterie. Można go oswoić: zostanie towarzyszem i wierzchowcem, a stado fagów można poprowadzić na bakterię wielkości autobusu.
Rój. Wielkości od psa do człowieka, groźne w masie. Opryszczka ukrywa się w neuronach i wraca, gdy żywiciel się stresuje. Wścieklizna jedzie nerwem w stronę mózgu, a to oznacza pościg na czas.
Nakrywają kolonie bakterii sieciami z własnego DNA. Dopóki nie masz ich zaufania, polują też na ciebie. Zasłuż na nie, a raca cytokinowa wezwie je jak nalot.
W skali gry ciągnie się tysiącami kilometrów, więc naraz widać tylko niewielki odcinek jego ciała. Bronią go nie pokonasz: potrzebni są sojusznicy i lek, który żywiciel zgodzi się przyjąć.
Własne komórki organizmu, które się zepsuły. Zbudowany jak rajd z późnego etapu gry: mało tlenu, kwaśne środowisko, własne powykręcane naczynia i przekupiona straż.
Wzrost kosztuje biomasę i energię. Im większe masz rozmiary, tym łatwiej dostrzega cię układ odpornościowy, a w naczyniach włosowatych już się nie mieścisz. Można nawet zatkać naczynie i zaszkodzić żywicielowi.
Zasoby można brać od wrogów i z nadwyżek albo z komórek żywiciela. Ta druga droga jest szybsza, ale ciało słabnie, świat robi się wrogi, a zakończenie się zmienia.
Zasoby, maszyny i receptury to tutaj prawdziwe cząsteczki i organelle.
| W organizmie | W grze |
|---|---|
| ATP | Energia i waluta. Pozyskiwane w mitochondriach |
| Aminokwasy | Materiał na narzędzia |
| Lipidy | Pancerz i powłoka |
| Jony wapnia, sodu i żelaza | Rzadkie zasoby do elektryki |
| mRNA | Receptury. Zdobywane przez skanowanie i zjadanie |
| Rybosom | Drukarka |
| Lizosom | Przetwarzanie odpadków |
| Jądro | Biblioteka receptur |
Każdy typ wroga ma swoją słabość, a wszystkie pochodzą z prawdziwej mikrobiologii. Kolor bakterii odpowiada barwieniu metodą Grama, więc od razu widać, czym uderzyć.
| Wróg | Przykłady | Czym go pokonać |
|---|---|---|
| Wirusy otoczkowe | Grypa, koronawirus | Surfaktant, czyli w gruncie rzeczy mydło: rozpuszcza otoczkę |
| Wirusy bezotoczkowe | Rinowirus, adenowirus | Przeciwciała neutralizujące z węzła chłonnego |
| Bakterie o grubej ścianie (fioletowe) | Gronkowiec, paciorkowiec | Lanca enzymatyczna przecina ścianę |
| Bakterie o podwójnej błonie (różowe) | E. coli, salmonella | Ładunki wybijające pory. Ginąca bakteria uwalnia toksynę i wywołuje stan zapalny |
| Grzyby | Candida, Aspergillus | Wiertło przeciwgrzybicze |
| Pasożyty | Ameba, helmint | Tylko z sojusznikami eozynofilami i lekiem, który żywiciel zgodzi się przyjąć |
Narzędzia: lanca enzymatyczna, wyrzutnia przeciwciał, lina, raca cytokinowa i gwizdek na fagi. W późnej fazie gry dostajesz nożyce CRISPR do hakowania genomów wirusów i rozwiązywania łamigłówek w jądrze.